Βλέπετε 25–36 από 192 αποτελέσματαSorted by popularity
Κι άρχισα να ουρλιάζω: «Είμαι ελεύθερος» μα στ’ ορκίζομαι, οι ελεύθεροι δεν χαίρονται, κλαίνε και τρέχουν προς το δάσος ξαφνικά όπου ένα δένδρο τους κρατάει συντροφιά, κι όταν λυπούνται αυτό τους παίρνει αγκαλιά και σαν στηθόξυλο τα στήθια τους προσέχει. Eνώ σαν όραμα που βγαίνει απ’ το λαρύγγι μου σαν πεταλούδα με παρέσυρε το κύμα…
Το σούρουπο, σαν ο ήλιος ερωτοτροπεί με τη θάλασσα, που είναι σαν διάφανο ζαφείρι, τα ψάρια από ασήμι βγαίνουν για να αρπάξουν το φεγγάρι που γεννιέται. At dusk, as the sun is flirting with the sea which seems a transparent sapphire, the silver fish come out to grab the newborn moon.
Θα προσπαθήσω να μην ξεχάσω τα φώτα που τρεμόπαιζαν αυτό το βράδυ Τα αγκομαχητά που ψιθύριζες όταν τα μάτια σου αναζητούσαν μια κάποια λύτρωση στο πεζοδρόμιο Μ’ εκβιάζουν να συλλαβίσω νέες λέξεις Χρειάζεται –λένε– να διαμορφώσω κριτήριο Να καλλωπίσω δηλαδή την ήττα με μια υπόσχεση Δεν γίνεται –λένε– να μην μπορώ να περιγράψω τα φαντάσματα
Check in στα δωμάτια ξενοδοχείων Δύο άνθρωποι που χορταίνουν αγάπη σε ένα κρεβάτι Μια τηλεόραση που παίζει αδιάφορα Για να καλύπτει τους τριγμούς του έρωτα Μια συνάντηση περιορισμένης διαμονής Σε ένα δίκλινο βράδυ Κουβαλάμε το φως του δωματίου σε μια κάρτα Η καπνισμένη κουρτίνα προστατεύει από αδιάκριτο μάτι Τα ιδρωμένα σεντόνια που αλλάζει η καμαριέρα…
Ξαγρύπνησα πάλι απόψε. Κατέγραψα όλους τους ήχους της νύχτας απ’ την αρχή. Τρεμάμενο χέρι, ήχος και λέξη στο χαρτί. Πεντάγραμμο χαρτί και πάνω σκαλωμένες νότες-λέξεις, ν’ ανεβοκατεβαίνουν κλίμακες· σκαλιά. Λέξεις, γράμματα φθόγγοι, σε κλίμακες αρμονικές κι ο ήχος στρογγυλεύει. Γίνεται τραγούδι.
Αστυνομική νουβέλα
(Πολλές φορές αναρωτιέμαι ποιος είναι ο συγγραφέας και ποιο το έργο. Επίσης αναρωτιέμαι γι’ αυτό που λένε ότι ο συγγραφέας πρέπει να γράφει από το σημάδι και όχι από την πληγή. Κι αν η πληγή δεν έχει επουλωθεί; Να σωπάσουμε; Για τον λόγο ότι δεν μπορούμε να είμαστε αξιόπιστοι αφηγητές; Χαζομάρες… Αφού γράφουμε για να…
Σε αυτό το θεατρικό έργο, η κεντρική ηρωίδα δεν μοιάζει με καμία άλλη κι αυτό είναι πρόβλημα. Καθώς το βλέμμα του κόσμου βαραίνει πάνω της, βρίσκεται αντιμέτωπη μ’ ένα δίλημμα: να αλλάξει για να ανήκει, ή να παραμείνει η ίδια, ακόμα κι αν ξεχωρίζει; Ανάμεσα σε αναμνήσεις, ειρωνικά σχόλια, ερωτικές μνήμες και τραυματικές εμπειρίες, ξεδιπλώνεται…
Πώς ξεκίνησε αυτός ο Κόσμος και πού μας έχει φτάσει; Μπορούμε πια να ερμηνεύουμε τα φαινόμενα της ζωής γύρω μας και μέσα μας; Και η Τέχνη; Πού πηγάζει, πώς εξελίσσεται και τι ρόλο παίζει στη διατήρηση του (ανθρώπινου) είδους; Αν η τέχνη είναι ολόκληρος ωκεανός, ετούτο το βιβλίο τον κοιτάζει κυρίως από την ακτή της…
Για να παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία, χρησιμοποιούμε τεχνολογίες όπως cookies . Η συγκατάθεση για τις εν λόγω τεχνολογίες θα μας επιτρέψει να επεξεργαστούμε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, όπως συμπεριφορά περιήγησης ή μοναδικά αναγνωριστικά σε αυτόν τον ιστότοπο. Η μη συγκατάθεση ή η ανάκληση της συγκατάθεσης, μπορεί να επηρεάσει αρνητικά ορισμένες λειτουργίες και δυνατότητες.