ΚΗΠΟΣ ΧΑΡΙΤΩΝ

Περιγραφή

Δύο είναι οι δεσπόζουσες ποιητικές μορφές του ελληνικού 18ου αιώνα: ο Κρητικός Βιτσέντζος Κορνάρος (;-;) και ο κοσμοπολίτης Καισάριος Δαπόντες (1713-1784). Μορφές πολύ διαφορετικές, όχι και όμως ολότελα άσχετες. Η φήμη του Κορνάρου θεμελιώθηκε εκδοτικά στα 1713 με τον “Ερωτόκριτο” και (ανωνύμως, την ίδια χρονιά) από την “Θυσία του Αβραάμ”. Η φήμη του Δαπόντε οικοδομήθηκε με μια σειρά ποιητικών εκδόσεων στα χρόνια 1766-1779. Από αυτές, η πρώτη είναι ο πολύπαθος “Καθρέφτης Γυναικών”, που ανοίγει με την ανελέητη “θυσία του Ιεφθάε” και την σκανδαλιστικήν “Ιστορία της Σωσάννης”. Το πιο φιλόδοξο όμως έργο του, ο “Κήπος Χαρίτων”, είναι ίσως η πιο σημαντική και πάντως εκτενέστερη αυτοβιογραφική ποιητική του σύνθεση. Αλλά παραδόξως, ενώ ανάμεσα 1770 και 1780 ο Δαπόντες εφρόντισε να τυπωθούν οκτώ, τουλάχιστον, βιβλία του, ο “Κήπος Χαρίτων” που καλύπτει κυρίως μεν την περίοδο 1757-1765, έμεινε ανέκδοτος πάνω από έναν αιώνα. Μεταγράφοντας για την παρούσα έκδοση το κείμενο, ενοποίησα και απλούστευσα την ορθογραφία του στο όριο του θεμιτού, και εχώρισα με μία κενήν αράδα νοητές παραγράφους. Μακάρι, έτσι -μαζί με το κατ’ ανάγκην ατελές Γλωσσάρι- το αξιανάγνωστο αυτό βιβλίο να έγινε και πιο ευανάγνωστο, ώστε να συντελέσει, με την σειρά του, στην περαιτέρω γραμματολογική αποκατάσταση του Δαπόντε στην συνείδηση νεότερων, απροκατάληπτων λογίων είτε ευλαβών αναγνωστών.