Αριστέα Παπαλεξάνδρου

Μια αλληγορία για τον εαυτό, όπως αυτός κατασκευάζεται μέσα από το βλέμμα του άλλου – συντρόφου, εξουσιαστή, θύματος, θύ­τη. Μια ποίηση που μετατοπίζει το προσωπικό στο πολιτικό, αντι­στρέφοντας την σχέση ιδιωτικού και δημόσιου. Μονόπρακτα για τον έρωτα χωρίς σώμα, για το σώμα χωρίς ταυτότητα, για ζωές που βιώνονται εκ των υστέρων σαν να ανήκαν πάντα…