Αβραάμ Γεωργιάδης

Μουσκεύει τα δάχτυλά σου ματωμένη η χαραυγή Με τι πάθος ζήτησες να σου λύσω τα μαλλιά Και έπειτα… Χόρεψε. Χόρεψε, μου είπες Έπιασες μια κούπα μαύρο κρασί όμοιο αίμα του ταύρου Και το σκόρπισες στο χώμα Κοίταζα πότε τα ξέπλεκα μαλλιά πότε τη γης να ρουφάει άπληστα κάθε σταγόνα μεθυστική Μια ιεροτελεστία έρωτα ή θανάτου…