Γιώργος Πρεβεδουράκης

τι ειρωνεία χρόνε κι αυτή εμείς να είμαστε ελάχιστοι κι Εσύ να λιγοστεύεις ———————————————— παντού δρομάκια αδίστακτα να βγάζουν καρφί στο κορμί της —————————————————– ετούτη η σελίδα ας μείνει λευκή δεν αρκούν οι σκοτούρες μας πρέπει σώνει και καλά να κάνουμε λογοτεχνία;