Κώστας Γ. Παπαγεωργίου

“Εξομολόγηση” Το μαύρο αν μίλαγε “μη με φοβάστε”/ Θα έλεγε “χτενίστε με στο φως, στον ήλιο/ Απλώστε το αίμα μου να δείτε/ Πώς πονάω για σας όταν με ντύνεστε· δεν/ Είμαι εγώ το σκοτεινό που σας τυφλώνει/ Δεν είμαι εγώ το σκοτεινό μα το ένδυμά μου”. (από τη σελ. 31 του βιβλίου)

Αν δύο πνιγμένοι από φιλιά γυμνοί επιπλέουν σε στεκάμε��α νερά εγκαταλειμμένου ονείρου αλλά πνιγμένοι από φιλιά και αναίτια τόσο νοσταλγούν τον χωρισμό είναι νομίζω προτιμότερο και από την αυταπάτη ακόμα το τάμα ενός κεριού σε εικόνισμα καταργημένου αγίου.