Μάνος Χατζημαλωνάς

Με γνωρίζεις. Είμαι το βάρος που ‘χεις κι απόψε στα βλέφαρα. Το νυχτικό της νύστας σου. Έρχομαι την ώρα που σβήνουν τα φώτα κι ανάβουν οι σκέψεις· οι εκκρεμότητες που έμειναν στη μέση, οι άνθρωποι που σου λείπουν, το ταβάνι που γίνεται οθόνη και παίζει από την αρχή τη μέρα που πέρασε. Σε τούτη την…