Μαρία Τσιμά

Εγώ λιώνω από την επανάληψη μιας αργής ζωής, από την πλήξη της τεμπελιάς σε μια ακίνητη ζωή στην επαρχία, από τη ματαίωση κάθε προσπάθειας, κι εσύ δίνεις σάρκα και οστά σε κάθε λέξη μου. Αλλά η συντριβή είναι αναπόφευκτη για όλους μας. Πάντα θα αλυχτάει ένα σκυλί, αγάπη μου, μέσα στη νύχτα. Πάντα θα κλαίει…