Ν. Αντωνίου

Ο χρόνος για τον Μάρκο είχε σταματήσει. Η ζωή έγινε απλώς συνήθεια. Οι μέρες του γεμάτες σιωπή, οι νύχτες του γεμάτες φαντάσματα. Η ζωγραφική του στέρεψε. Οι άνθρωποι έγιναν σκιά. Μοναδικό φως στο σκοτάδι του, η απρόσμενη και τρυφερή φιλία με την ηλικιωμένη γειτόνισσά του, που του προσφέρει ό,τι του λείπει πιο πολύ: κατανόηση, χωρίς…