Βανέσα Σελεβίστα

Αυτοί, οι ποιητές του Ζόφου, που βλέπουνε τον κόσμο των θνητών ως ένα αχανές φερετροποιείο. Ρουφούν σαν θλιμμένα φαντάσματα τη γύρη του θανατικού ανθού. Τη μεταλλάσσουν στο γλυκόπικρο μέλι, τη δηλητήρια γέλη… Κι είν’ οι κηρήθρες τους χωμάτινες έρημοι. Μέσα τους ενταφιάζονται βαθιά τα παιδικά τους όνειρα, κι οι ψυχές τους, που δε θα γνωρίσουν…