Βιλ Γκμέλινγκ

Είχαμε απλώσει πάλι την κουβέρτα μας στο γρασίδι και αράζαμε τεμπέλικα. Η Κατίνκα δεν είχε όρεξη να εξασκηθεί στο ελεύθερο. Ο Ρόμπι ήθελε να κοιτάζει τον ουρανό. Βαριόμασταν. Κι έτσι είπα να το αναφέρω. “Ερχόμαστε μόνο μέρα εδώ” είπα. “Ναι, φυσικά” είπε η Κατίνκα, “και λοιπόν;” “Ωραία θα ήταν να ερχόμασταν καμιά φορά και νύχτα”…