Σφαγείο νούμερο πέντε

1 κριτική για Σφαγείο νούμερο πέντε

1. Βαθμολογήθηκε με 4 από 5

   Apostolis Kalogirou – 8 Απριλίου 2021

   Ο πόλεμος στο μυαλό πολλών ανθρώπων, είναι κατά κάποιον παράδοξο τρόπο κάτι το γοητευτικό. Θυμάμαι πρίν λίγα χρόνια, βγαίνοντας απο την πρεμιέρα του Fury, πόσες χαμογελαστές φατσούλες παρατήρησα να κοιτάζουν το υπερπέραν, σκεπτόμενοι ίσως τον εαυτό τους να ψευτοπρωταγωνιστεί σε κάποια μάχη. Αυτό το γνωστό συναίσθημα που κατακλύζει τον άνθρωπο όταν μπαίνει νοητικά στο πετσί του ρόλου, εκείνου που θριάμβευσε σε κάποια σπουδαία μάχη, και για λίγες ώρες νιώθει ένας μικρός ήρωας που νομίζει πως μπορεί να περάσει μέσα απο τοίχους (εδώ γελάμε). Μέχρι βέβαια που θα ξημερώσει και θα προσγειωθεί στον σβέρκο του η φάπα της πραγματικότητας κάνοντάς τον να καταλάβει πως μάλλον σε αντίστοιχη περίπτωση θα έφευγε πρώτος και οι νικητές θα πουλούσαν πολύ ακριβά το αίμα του στην επόμενη μερίδα αναλώσιμων ανθρώπων.

   Αυτά που αφήνει πίσω του ο πόλεμος, είναι συνήθως χειρότερα και από τον ίδιο τον πόλεμο. Μπορεί κάποιος να γελοιοποιήσει επιτέλους αυτήν την ηλιθιότητα; Τους ανθρώπους που συμμετέχουν να μην τους παρουσιάζει ως ήρωες αλλά σαν θλιβερές φιγούρες; Μπορεί να τονίσει αυτήν την παραδοξότητα του να αλληλοσκοτώνονται άνθρωποι που δεν θα υπάρξουν ποτέ ξανά και η μοναδικότητα τους θα χαθεί στο άπειρο; Ο Βονεγκατ σε αυτό το βιβλίο κάτι πήγε να κάνει, άλλοι λένε το πέτυχε, άλλοι όχι. Εγω θα πώ πως πέρασα καλά με το βιβλιαράκι και με βοήθησε να ξανασκεφτώ πόσο παράλογος είναι ο πόλεμος και τα συναφή σε μια περίοδο που με έβρισκε να ξυπνάω με άρβυλο και αμπέχονο για να ακούω στρατόκ@υλους να μιλάνε πρωί μεσημέρι βράδυ ασταμάτητα. Αν είχα να επιλέξω, με κλειστά μάτια θα προτιμούσα να βρίσκομαι στον Τραφαλμάντορ.